“Het doel is niet ik morgen zelfstandig woon, maar dat ik het kan.“
Jouw kort (levens)verhaal als Ervaringsdeskundige.
Specialisme:
Werk in de ouderen en gehandicaptenzorg, LVB, Cliëntenrechten, WLZ
Door mijn werk in de zorg heb ik veel ervaring opgedaan – zowel in het geven als in het ontvangen van zorg. Die dubbele ervaring heeft mij gevormd tot wie ik nu ben: een ervaringsdeskundige met als doel om twee werelden dichter bij elkaar te brengen.
Ik wil een brug zijn tussen cliënt en zorgverlener, tussen verwanten en professionals. Een vertaler, juist op de momenten dat er onbegrip is. Mijn kracht ligt in het kijken naar wat wél kan, en in het durven denken buiten regels en protocollen. Want juist daar zie ik vaak de echte mens, de echte behoefte.
Een uitspraak die ik vaak gebruik is:
“Het doel is niet dat ik morgen zelfstandig woon of een baan heb maar dat ik het kan.” Dit betekent voor mij dat je jezelf niet onder druk zet om onmiddellijk grote veranderingen te bereiken, zoals zelfstandig wonen of een betaalde baan hebben. In plaats daarvan geef je jezelf de ruimte om in je eigen tempo te werken aan deze doelen. Het benadrukt dat het belangrijk is om realistische en haalbare stappen te nemen, zonder onrealistische verwachtingen of tijdsdruk
“Het doel is niet dat ik morgen zelfstandig woon of een baan heb, maar dat ik het kan.”
Verdieping in Jorgen.
Mijn naam is Jorgen en ik ben geboren in Amsterdam
En ik heb adhd en lvb (licht verstandelijk gehandicapt) daar mee ben ik geboren en ga ik er mee dood en woon op een woonvoorziening met een appartement dit is maar dat is niet het eerste wat je over mij hoeft te weten.
Wat je wel mag je weten is dat Ik zelf in het speciaal onderwijs heb gezeten, waardoor onbewust een muur was gemaakt voor mij ontwikkeling. Want het was gewoon simpel je hebt een handicap en dat is niet erg maar wij leren wat wij willen dat je leert en daarna ben je van de maatschappij en je stichting waar je zorg krijgt. Zo ging dat in mijn beleving ik had wel leuk op school maar ik had voor mij gevoel was dit het niet.
Want waarom gaan andere mensen zonder lvb veder leren. Waarom moet ik naar een werkproject en leer ik daar maar kom voor mij gevoel niet veder.
Toen had ik al een jobcoach en die keek wel naar wat ik wou en ging toen een arbeidsonderzoek doen. En zag dat ik in de zorg wou werken en dat was ook mijn wens maar mijn school zij dat ik het niet kon vanwege mijn lage leer niveau.
Ik had dat helaas geaccepteerd maar bleef wel erover dromen.
Maar toen kwam mij jobcoach met een voorstel dat ik in een verzorging huis kon helpen en dit keer bij dementeerden ouderen op een gesloten afdeling bij stichting Brentano. Dat vond ik interessant en ook best spannend want dat is wel buiten mijn muur van veiligheid en ook met kwetsbaren mensen.
De vragen spinnen in mijn hoofd, een strenge jury was erg kritisch of ik het wel aan kon en dat ik geen loser ben als het niet lukt en helaas sommigen begeleiders vroegen dat ook zich af of ik dit aan kon. En dit viel wel mee achteraf ik werk daar nog steeds al 17 jaar en met plezier bij stichting Brentano. Ik heb veel gedaan in de oudere zorg van activiteiten tot aan individuele zorg altijd op vrijwilligersbasis. En ook heb bij het hoge heem in Uithoorn 7 jaar geholpen in het restaurant dat was een van de beste leerplekken ooit die ik heb gehad. En toen kwam de ervaringsdeskundige.