Waarom ik eerst niet, maar toen wél zen had in meditatie  

Toen ik acht jaar was, werd ik gediagnosticeerd met ASS. Van mediteren had ik nog helemaal niet gehoord. In de kleuterklas werden er andere dingen gedaan om de kinderen te laten ontspannen. Dingen als knutselen, lezen en gymnastieken. Achteraf gezien had ik, denk ik veel baat gehad bij meditatie voor kleuters, of kinderyoga. In die tijd (eind jaren tachtig/begin jaren negentig) waren die leefwijzen echter nog niet opgekomen. Niet in mijn wereld in elk geval. Mijn moeder zei altijd dat meditatie voor haar niet werkte.  

Ik liep toen best wel tegen mijn ASS aan: gespannenheid om in een groep te zijn, te functionéren, de chaos in mijn hoofd, die dingen zorgden ervoor dat ik mij niet altijd goed gedroeg.  

Over meditatie is bekend dat het helpt tegen gespannenheid. Ik was en ben altijd een gespannen persoon geweest. Dat zal nooit helemáál weggaan, maar ik ben er nu van overtuigd dat dit, door meditatie dus, wel kan worden gereduceerd. Terug kan worden gebracht tot een level waarbij dat gevoel niet de overhand krijgt.  

Hoe ben ik ´bekeerd´ tot deze manier van leven en wat heeft het mij -naast de verminderde gespannenheid- allemaal gebracht? 

Op de middelbare school hoorde ik het eerst over ontspanningsoefeningen. Als voorbereiding op een mondeling examen. Ik dacht vanuit mijn opvoeding: echt niet dat ik dat ga doen! Wat een onzin. ´´En nu gaan we allemaal ontspannen. Hoe voelt dat?´´ Van dat idee zou ik verkrampen en alleen maar gestresster worden. Of in de lach schieten. Geen optie dus. Nog niet wetende dat er wat betreft meditatie meerdere wegen zijn die naar Rome leiden. 

In 2004 ben ik op een woonvoorziening voor jongvolwassenen met een vorm van autisme gaan wonen. Daar hoorde ik over een werkplek in wording voor mensen met autisme. In 2007 ben ik gestart op dit arbeidstrainingscentrum. Ik gaf al snel aan interesse te hebben in werken met boeken. Mijn vorige baan was namelijk op de boekenafdeling van een kringloopwinkel. Het fijne aan mijn huidige werkplek is dat die wens om een bibliotheekje te starten goed kon worden gerealiseerd. Het waren boeken over verschillende onderwerpen: ASS, LVB, NAH én Mindfulness, wat een vorm van meditatie is. Er zat een boek bij speciaal voor mensen met autisme. 

Van een vriend hoorde ik dat hij begonnen was met mediteren. We vielen destijds onder hetzelfde begeleid wooncluster en een van onze begeleiders vroeg of dit niet ook iets voor mij was. Ik hoorde over de effecten die het had en ik dacht: proberen kan geen kwaad. Immers, de oefeningen die ik zou gaan doen kwamen uit dat desbetreffende boek. Meditatie op maat dus. 

Ik begon met de gedachte-meditatie, gegeven door mijn toenmalige pb´er. Het lukte me om niet te lachen en het had daadwerkelijk effect. Ik vóélde dat het rustgevend was.  

Toen begon mijn weg in de meditatie. Ik leerde meerdere vormen kennen, kwam in meditatie groepjes terecht en sta nu, ondanks dat ik zou willen dat ik nóg vaker mediteer, beter in het leven. Dit komt door de volgende dingen: 

-Ik leerde te focussen. Op bijvoorbeeld mijn ademhaling, lichaam, muziek, een beeld of symbool. Hierdoor kwam ik in de meditatie modus en dat gaf een relaxed gevoel. Uitademen is bovendien stress ontladend.  

 -Bovengenoemd punt bracht mij in het hier en nu, een hoeksteen van meditatie. Het draagt namelijk bij aan innerlijke rust. Het simpelweg ZIJN. 

-Ik heb geleerd niet te oordelen, als bijvoorbeeld de meditatie niet gaat zoals ik zou willen. Ik zeg dan tegen mezelf: hierdoor werd ik afgeleid; ik ga vriendelijk en beslist weer terug naar de oefening. Dit helpt mij ook om los te laten, in z’n algemeenheid. 

-Last but not least heb ik geleerd negatieve gedachten te laten passeren, als wolken die voorbij komen aan de lucht. Er dus niet op ingaan, wat stress of andere negatieve emoties kan oproepen.  

Ik zou hier nog eindeloos over kunnen doorgaan, maar ik wil het ook een beetje levendig houden. Daarom geef ik nu de ruimte voor vragen.