Mensen met autisme zijn vaak gebaat bij vormen van begeleiding. Begeleiding is er natuurlijk in vele soorten. Wat betreft op jezelf gaan wonen: daar hebben niet alleen mensen zonder autisme hulp bij nodig, iedereen wordt door schade en schande wijs. Wat je ziet is dat ASS´ers wat meer begeleiding nodig hebben en dat deze op een andere manier gegeven moet worden dan bij non-autisten. Hoe is dit proces bij mij verlopen? Waar liep ik tegenaan en hoe ben ik gekomen waar ik nu ben, wonend in een sociale huurwoning met ambulante begeleiding?
Graag vertel ik jullie mijn lange, soms moeilijke maar ook mooie weg naar zelfstandigheid.
In 2004 verhuisde ik van Ouderkerk aan de Amstel naar Uithoorn. Vanuit mijn ouderlijk huis stroomde ik in bij een woonvoorziening voor mensen met autisme. Deze stond toen nog echt in de kinderschoenen. Het was niet een heel makkelijke periode omdat mijn vader net overleden was en mijn moeder niet lang na mijn verhuizing in het ziekenhuis werd opgenomen. Daar kwam bij dat de sfeer in de groep waarin ik woonde weleens gespannen of zelfs grimmig was. Wat betreft praktische zaken moest ik ook nog een heleboel leren. Vooral wat betreft het huishouden: schoonmaken was het grootste aandachtspunt, ik wist er bar weinig van.
Ook was ik door problemen uit het verleden -ik heb in 2001 een psychose gehad en slik daar medicijnen voor wiens bijwerkingen in het begin lastig te handelen waren- mijn dagelijkse structuur kwijtgeraakt. De begeleiders van mijn woonvoorziening hebben mij heel erg geholpen die weer terug te krijgen. Zij hebben mij leren omgaan met het probleem waar meer autisten tegenaan lopen, namelijk wisselende energie perioden. Ik zie bij mezelf dat ik een tijd lang -weken en weken- heel veel energie kan hebben en daartegenover een periode waarin ik heel weinig fut heb, om zelfs maar de dágelijkse dingen te doen. Mijn begeleiding van destijds heeft mij laten kennismaken met manieren om in beide periodes structuur te vinden en te houden, waardoor ik zelfstandiger werd. In de actieve periodes kreeg ik het advies om niet te veel drukke en vermoeiende dingen te doen, mijn energie dus niet uit te buiten. Maar in moeie periodes werd mij geadviseerd juist actieve dingen te doen en meer afspraken te hebben. Periodes waarin ik qua energie precies in het midden zat, neutraal dus, waren er ook. Dan probeerden we die zo lang mogelijk te behouden door op dezelfde voet door te gaan.
Hoe goed die adviezen ook waren, het was en is sóms nog weleens moeilijk mij daaraan te houden. Omdat ik dan het gevoel heb dat ik tegen mezelf in ga. Dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Maar omdat ik zoveel mogelijk mezelf wel aan deze raad van de woonvoorziening probeerde te houden, leerde ik meer en meer op eigen benen staan. Hierdoor ben ik uiteindelijk klaargestoomd om te wonen in een eigen huurwoning met begeleiding die langskomt op afspraak. Het was zomer 2020 en ik was drie huizen verder.
De reden dat ik niet meteen vanuit mijn eerste begeleide woning naar een sociale huurwoning ben gegaan is dat we dit stap voor stap wilden doen. En omdat we dit zo hebben gedaan -ik ben iemand die niet te snel moet willen gaan in een proces- ben ik waar ik nu ben.
Iets wat mij heel erg duidelijk geworden is in deze afgelopen jaren is dat je open moet staan voor adviezen, zeker die van professionals -zij hebben ervoor gestudeerd-, moet leren reflecteren, altijd aan jezelf moet blijven werken en je moet realiseren dat ook jij zelf invloed hebt in hoe dingen lopen. Als je je beste beentje voorzet kom je er samen altijd uit. En zo word je sterker!